polybius regime types.jpeg

polybius, the histories, book VI

Most of those whose object it has been to instruct us methodically concerning such matters, distinguish three kinds of constitutions, which they call kingship, aristocracy, and democracy. Now we should, I think, be quite justified in asking them to enlighten us as to whether they represent these three to be the sole varieties or rather to be the best; for in either case my opinion is that they are wrong. For it is evident that we must regard as the best constitution a combination of all these three varieties [mixed government]...

We should therefore assert that there are six kinds of governments, the three above mentioned which are in everyone's mouth and the three which are naturally allied to them, I mean monarchy, oligarchy, and mob-rule. Now the first of these to come into being is monarchy, its growth being natural and unaided; and next arises kingship derived from monarchy by the aid of art and by the correction of defects. Monarchy first changes into its vicious allied form, tyranny; and next, the abolishment of both gives birth to aristocracy. Aristocracy by its very nature degenerates into oligarchy; and when the commons inflamed by anger take vengeance on this government for its unjust rule, democracy comes into being; and in due course the license and lawlessness of this form of government produces mob-rule to complete the series.

The truth of what I have just said will be quite clear to anyone who pays due attention to such beginnings, origins, and changes as are in each case natural. For he alone who has seen how each form naturally arises and develops, will be able to see when, how, and where the growth, perfection, change, and end of each are likely to occur again. And it is to the Roman constitution above all that this method, I think, may be successfully applied, since from the outset its formation and growth have been due to natural causes.

Polybius, volume III, trans. W.R. Paton,
Loeb Classical Library Volume 138. 
Cambridge: Harvard University Press, 1923.

συμβαίνει δὴ τοὺς πλείστους τῶν βουλομένων διδασκαλικῶς ἡμῖνὑποδεικνύειν περὶ τῶν τοιούτων τρία γένη λέγειν πολιτειῶν, ὧν τὸ μὲνκαλοῦσι βασιλείαν, τὸ δ᾽ ἀριστοκρατίαν, τὸ δὲ τρίτον δημοκρατίαν. δοκεῖ δέμοι πάνυ τις εἰκότως ἂν ἐπαπορῆσαι πρὸς αὐτούς, πότερον ὡς μόνας ταύτας ἢκαὶ νὴ Δί᾽ ὡς ἀρίστας ἡμῖν εἰσηγοῦνται τῶν πολιτειῶν. κατ᾽ ἀμφότερα γὰρἀγνοεῖν μοι δοκοῦσι.δῆλον γὰρ ὡς ἀρίστην μὲν ἡγητέον πολιτείαν τὴν ἐκπάντων τῶν προειρημένων ἰδιωμάτων συνεστῶσαν: τούτου γὰρ τοῦ μέρουςοὐ λόγῳ μόνον, ἀλλ᾽ ἔργῳ πεῖραν εἰλήφαμεν, Λυκούργου συστήσαντοςπρώτου κατὰ τοῦτον τὸν τρόπον τὸ Λακεδαιμονίων πολίτευμα. καὶ μὴν οὐδ᾽ὡς μόνας ταύτας προσδεκτέον: καὶ γὰρ μοναρχικὰς καὶ τυραννικὰς ἤδη τινὰςτεθεάμεθα πολιτείας, αἳ πλεῖστον διαφέρουσαι βασιλείας παραπλήσιον ἔχειντι ταύτῃ δοκοῦσιν: ᾗ καὶ συμψεύδονται καὶ συγχρῶνται πάντες οἱ μόναρχοικαθ᾽ ὅσον οἷοί τ᾽ εἰσὶ τῷ τῆς βασιλείας ὀνόματι.  καὶ μὴν ὀλιγαρχικὰπολιτεύματα καὶ πλείω γέγονε, δοκοῦντα παρόμοιον ἔχειν τι τοῖςἀριστοκρατικοῖς, ἃ πλεῖστον ὡς ἔπος εἰπεῖν διεστᾶσιν. ὁ δ᾽ αὐτὸς λόγος καὶπερὶ

Hδημοκρατίας. ὅτι δ᾽ ἀληθές ἐστι τὸ λεγόμενον ἐκ τούτων συμφανές.  οὔτεγὰρ πᾶσαν δήπου μοναρχίαν εὐθέως βασιλείαν ῥητέον, ἀλλὰ μόνην τὴν ἐξἑκόντων συγχωρουμένην καὶ τῇ γνώμῃ τὸ πλεῖον ἢ φόβῳ καὶ βίᾳκυβερνωμένην: οὐδὲ μὴν πᾶσαν ὀλιγαρχίαν ἀριστοκρατίαν νομιστέον, ἀλλὰ ταύτην, ἥτις ἂν κατ᾽ ἐκλογὴν ὑπὸ τῶν δικαιοτάτων καὶ φρονιμωτάτωνἀνδρῶν βραβεύηται. παραπλησίως οὐδὲ δημοκρατίαν, ἐν ᾗ πᾶν πλῆθοςκύριόν ἐστι ποιεῖν ὅ,  τι ποτ᾽ ἂν αὐτὸ βουληθῇ καὶ πρόθηται παρὰ δ᾽ ᾧπάτριόν ἐστι καὶ σύνηθες θεοὺς σέβεσθαι, γονεῖς θεραπεύειν, πρεσβυτέρουςαἰδεῖσθαι, νόμοις πείθεσθαι, παρὰ τοῖς τοιούτοις συστήμασιν ὅταν τὸ τοῖςπλείοσι δόξαν νικᾷ, τοῦτο καλεῖν δεῖ δημοκρατίαν. διὸ καὶ γένη μὲν ἓξ εἶναιῥητέον πολιτειῶν, τρία μὲν ἃ πάντες θρυλοῦσι καὶ νῦν προείρηται, τρία δὲτὰ τούτοις συμφυῆ, λέγω δὲ μοναρχίαν, ὀλιγαρχίαν, ὀχλοκρατίαν. πρώτημὲν οὖν ἀκατασκεύως καὶ φυσικῶς συνίσταται μοναρχία, ταύτῃ δ᾽ ἕπεται καὶἐκ ταύτης γεννᾶται μετὰ κατασκευῆς καὶ διορθώσεως βασιλεία. μεταβαλλούσης δὲ ταύτης εἰς τὰ συμφυῆ κακά, λέγω δ᾽ εἰς τυραννίδ᾽, αὖθις ἐκτῆς τούτων καταλύσεως ἀριστοκρατία φύεται. καὶ μὴν ταύτης εἰςὀλιγαρχίαν ἐκτραπείσης κατὰ φύσιν, τοῦ δὲ πλήθους ὀργῇ μετελθόντος τὰςτῶν προεστώτων ἀδικίας, γεννᾶται δῆμος. ἐκ δὲ τῆς τούτου πάλιν ὕβρεωςκαὶ παρανομίας ἀποπληροῦται σὺν χρόνοις ὀχλοκρατία. γνοίη δ᾽ ἄν τιςσαφέστατα περὶ τούτων ὡς ἀληθῶς ἐστιν οἷα δὴ νῦν εἶπον, ἐπὶ τὰς ἑκάστωνκατὰ φύσιν ἀρχὰς καὶ γενέσεις καὶ μεταβολὰς ἐπιστήσας. ὁ γὰρ συνιδὼνἕκαστον αὐτῶν ὡς φύεται, μόνος ἂν οὗτος δύναιτο συνιδεῖν καὶ τὴν αὔξησινκαὶ τὴν ἀκμὴν καὶ τὴν μεταβολὴν ἑκάστων καὶ τὸ τέλος, πότε καὶ πῶς καὶ ποῦκαταντήσει πάλιν: μάλιστα δ᾽ ἐπὶ τῆς Ῥωμαίων πολιτείας τοῦτον ἁρμόσειντὸν τρόπον ὑπείληφα τῆς ἐξηγήσεως διὰ τὸ κατὰ φύσιν αὐτὴν ἀπ᾽ ἀρχῆςεἰληφέναι τήν τε σύστασιν καὶ τὴν αὔξησιν.

- Polybius, Historiae. Theodorus Büttner-Wobst after L. Dindorf. Leipzig. Teubner. 1893-.